تابلو

درد

Wed, 13 Aug 2008 23:08:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم صل علي محمد واله وعجل فرجهم

راستش اينترنت مفت زير دستم بود، ياد اين وبلاگ نيمه ويران افتادم. گفتم حالا بيام يه چيزي بذارم درش رو نبندند تا بعد ببينيم چي ميشه.

بعد چلچاره گرفتم كه خوب چي بنويسم؟ گفتم اول به مناسبت ولادت حضرت علي اكبر يك شعر بنويسم.

يك غزل:

بعد يادم افتاد اون غزل براي شهادت حضرت مناسبه نه ولادت،‏منصرف شدم لذا فقط پيام تبريك رو از جانب بنده بپذيريد.

اما بعد يادم كلاس صبح افتاد. استاد بزرگوار تشريف آورده بود و طبق معمول اكثر كلاس هاي روانشناسي و جامعه شناسي و هر چي به اين آدميزاد مربوطه بحث به دين و مذهب و سياست هم( در پرده ي تلميحات) پرداخته شد.

ماشالله هر كسي هم از هر جا رانده ميشه يا مي اندازه گردن مذهب يا مي اندازه گردن سنت،‏يا نهايت سياست.

اما امروز يه چيز با مزه بگم.

استاد فرمايش كردند كه خوب خيلي از خانوماي ايراني سرد مزاج هستند بعد از ازدواج.

چرا؟

چون دير ازدواج ميكنند. بدن ساخته شده براي زندگي جنسي بعد از 15 سالگي تا 40 شما از 15 اين رو سركوب كردي حالا كه سي ساله شدي ازدواج ميكني و بعد توقع داري سردمزاج نباشي؟

بعد يكي از دانشجويان آنچناني فرمايش كردند كه همه ش تقصير مذهب ماست!

كلي شاخ درآوردم خواستم بگم ديگه دير ازدواج كردن چرا تقصير مذهبه، يه عمر مي گفتند كه چرا مذهب پيشنهاد ميده كه خانوما زود ازدواج كنند، اين را نگفته بودم كه جناب استاد فرمايشاتشان را يا با فهم فرمايشات دانشجو يا بدون فهم با تكان دادن سر ادامه دادند و بماند كه امروز از حج رفتن خودشان هم تعريف كردند و چه چيزهاي كه نفرمودند كه همه از ناداني اين عزيز بزرگوار از مذهب حاكي است.

خوب عزيز من اگه وارد نيستي مجبوري اظهار نظر كني؟ نه تو بگو مجبوري؟ خوب لابد مجبوري ديگه.

داستان كوتاه(سرباز خانومم معلم)

Sat, 16 Feb 2008 06:32:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

و صل الله محسن سيدنا محمدواله وعجل فرجهم

سرباز خانوم معلم

سر صف ناظممان اقاي شهبازي با تركه ايستاده است، حال خودم نيستم، محمد جلوي صف ايستاده، از اول صف تا خودم را چند بارنگاه ميكنم، محسن را نميبينم، غايب شده.خوش به حالش.به زرنگي‌اش غبطه ميخورم.

هركاري كردم كه امروز مثل محسن غايب شوم نشد، اقاجان به زور آوردم تا در مدرسه و انقدر ايستاد تا مطمئن شد كه رفته ام سر صف.فكر ميكرد كه دل درد را بهانه كرده ام كه بروم تظاهرات.البته دل درد را بهانه كرده بودم اما نه براي اينكه بروم تظاهرات. صداي تركه ها كه شهبازي كف دستش ميزند،‌ دلم را ميريزد.چند بار از جلو نظام ميگويد و بعدبچه ها با صف حركت مي‌كنند.شايد هم اصلا كاري به كارمان نداشته باشد، شايد اصلا خانوم معلم به كسي چيزي نگفته باشد.شايد هم اصلا خانوم معلم هم غايب شده باشد.دلم كمي قرص ميشود.

نوبت كلاس ما ميشود، شهبازي محمد را كه از صف ميكشد بيرون، اميدهايم برباد ميرود.صداي قلبم را ميشنوم.

اگر يك لحظه سرش را برگرداند، من از ته صف فرار مي‌كنم.اما سرش را جم نميدهد به من نگاه ميكند،

از كنارش رد ميشود، چند قدم كه ميروم، نفس راحتي ميكشم، انگار كه مرا نديده است.چند قدم نرفته ام كه دست بزرگش را روي سرم ميگذارد و من نميتوانم حركت كنم.

- يالا دفتر.يالاكره خر.

با محسن و محمد از جلسه قران زديم بيرون.محسن عكس هاي قطاري ريز امام را توي جيبش گذاشت و دويديم رو به مدرسه.مدرسه‌ي پارسالي نزديك تر بود، توي حياطش هم باغ داشت، خيلي بهتر از مدرسه ي امسالي اما حيف كه پايه ي پنجم نداشت.

كفشم زيرش نازك بود و چند بار روي يخ هاي كوچه پس كوچه ها سر خوردم.سر كوچه‌ي مدرسه، محمد ازنفس افتاد و مجبور شديم وايسيم.نوك انگشت پاهام ذوق ذوق ميكرد، به محمد گفتم:دير ميشه.بريم؟

محمد صورت مثل لبو قرمزش از هم باز شد و برايم رو به ته كوچه ابرو انداخت.

ته كوچه، ژيان شوهر خانوم معلم پيچيده بود و داشت به سمت در مدرسه مي‌آمد. انگار كف ژيان چسبيده بود روي زمين، من هم خنده ام گرفت و به محسن نگاه كردم اما او اصلا نخنديد.جلوي مدرسه معلممان پياده شد، فنر هاي ماشين كه تا ته فشرده شده بودند آزاد شدند و شاسي ژيان كاملا از روي چرخ ها بلند شد.خانوم معلم كه در را بست، ژيان با شتاب از مدرسه دور شد و از جلوي ما پيچيد.به محسن نگاه كردم و گفتم:

- بيچاره ژيانه، لامصب خانوم يه تن وزنشه.

محسن به صورتم چند لحظه خيره ماند.گفتم

- چيه؟

- گناه داره..غيبت نكن.وزن اون به توچه مربوطه.تا چهل روز نمازات قبول نيست بدبخت.

- برو بابا چي چي غيبته.

- نيست؟

- اين اصلا سربازي مياد سركلاس.

محمد طرف من درآمد كه راست ميگه، بيخودكرده بي حجاب مياد سركلاس.

محسن سرش را پايين انداخت و به سمت در مدرسه راه افتاد.

محمد گفت من يه روز حاليش ميكنم سر كلاس ما بايد حجاب داشته باشه.

دنبال محسن دويدم و گفتم، هي تو كه ادعات ميشه، چطور عين خيالت نيست اين اينجوري مياد سركلاس؟

محسن گفت خيلي هم عين خيالم هست.

محمد هم از پشت رسيد و گفت خوب پس بايد نذاريم اينجوري بياد سركلاس، بعد هم ما از دستش خلاص ميشيم.درس بي درس.

محسن به محمد نگاه كرد و گفت:

- حرفي نيست نذاريم اينجوري بياد اما غيبت هم نكنيم.

گفتم: باشه بابا، اما اگه مردين بياين يه كاري بكنيم كه ديگه اينجوري نياد.

محمد صورتش را به سمت من برگرداند و گفت چجور كنيم يعني؟ كمي فكر كردم و گفتم

وقتي زنگ خورد با سنگ بزنيمش.هم ادب ميشه هم گه سرش بشكنه يه چيزي ميبنده روش.خوشم آمد.از نقشه خيلي كيف كردم، .دوباره با شوق گفتم اگه سرش بشكنه يه چيزي ميبنده به سرش.

ترس توي صورت محمد نشست و سرش را انداخت پايين.

به محسن گفتم مردش هستي؟ نگاهش را روي زمين انداخت و گفت: من سر كسي رو نميشكنم.

محمد هم از خدا خواسته‌ گفت راست ميگه، گناه داره، مگه شهر هرته بزني سر بشكني.

- مگه شهر هرته اين بي حجابي مياد سر كلاس ما؟

محسن راه افتاد رو به مدرسه، محمد هم دنبالش.

داد زدم، فقط ادعات ميشه محسن اقا، وقت عمل هيچي بارت نيست.باشه سر نشكن، ميزنيم كنارش.ميزنيم كنارش

دوباره گفتم، سرش پيش كش،.فقط كنارش.نترس بابا. برگرد. محسن برگشت.

- فقط ميزنيم كنارش ها.

- باشه .محمد تو هم هستي يا ميترسي؟

- اخراج ميشيم.

- خب بشيم.بهتر ازينه كه هرروز، حالا هر چي من بگم اين ميگه غيبت نكن.

محمد كمي من و من كرد و گفت هستم.

محمد بدون اينكه به پشتش نگاه كند وارد دفتر ميشود، چشممم كه به محسن مي‌افتد ناخودآگاه ميايستم.زير لب ميگويم خب خره غايب ميشدي.

شهبازي هلم ميدهد تو.خانوم معلم هم ايستاده است.اقاي توكلي پشت ميزش نشسته است.من و محسن و محمد كنار هم مي‌ايستيم.شهبازي تركه اش را بلند ميكند و به كف دستش ميكوبد.بوي عطر خانوم معلم همه ي دفتر را پر كرده ، چقدر ازين عطر اقم مي‌آيد.خيلي دلم ميخواهد به صورت خانوم نگاه كنم اما جرئت نميكنم.صداي نازك شهبازي با صداي تركه اي كه به كف دستش ميكوبد پيوند ميخورد.

- كدامتان سنگ زدين؟

محمد من و من كنان ميگويد اقا به خدا مانبوديم.به خدا اينا بودن.

- كي بود؟

- دندان هايم بهم ميخورد.به صورت محسن نگاه ميكنم كه سرش را پايين انداخته.

سر كلاس همه‌ي فكرو ذكرم سنگ و سر شكسته ي خانوم معلم بود.هيچي از درس نفهميدم.

مدرسه كه خالي شد، من و محسن و محمد پشت تير چراغ برق كنار در مدرسه ايستاده بوديم.قلبم تندميزد.ژيان قرمز جلوي در مدرسه پارك كرده بود.محمد گفت پسر آمد.

تند به محمد نگاه كردم و از تير برق فاصله گرفتم.

محسن هم. و بعدمحمد.چند متر تا هدف فاصله بيشتر نبود، سنگ را توي دستم فشار دادم، خانم معلم سرش را رو به ما گرداند.ابروهاش را در هم كشيد.انگار هيچ كس غير از من توي كوچه نبود، خانوم چشم هاي درشتش را ريز كرده بود و به چشم هاي من خيره شده بود، انگار زير لب فحش هم ميداد.از همان هايي كه هميشه سركلاس ميگفت.

مردشور ببرتت حمال.بازم كه ناقص نوشتي.

آب دهانم رو قورت دادم، دستم خيس عرق بود، سنگ توي دستم خيس شده بود و ليز خورد و افتاد روي زمين.

به عقبم نگاه كردم، محمد سر كوچه داشت ميدويد، من هم با همه‌ي زورم دويدم.ته كوچه كه رسيدم به عقب برگشتم، محسن دستش توي هوا بود، سنگي كه انداخته بود جلوي پاي معلم روي زمين خورد و دوباره كه از زمين جست، روي دامن خانوم نشست.

پشت ديوار پناه گرفتم، شوهر خانوم معلم از ژيان پياده شده بود.محسن كه انگار تازه فهميده بود كه هيچ كس دورش نيست شروع كرد به دويدن.

شهبازي به من و محمد اشاره ميكند كه بريد سركلاس‌هاتان.محسن ايستاده است.دلم برايش ريش ريش ميشود، شهبازي ميگويد، براچي سنگ انداختي به خانوم معلم؟

محمد يواشكي به من ميگويد، بدبخت شديم.

محسن سرش را بلند ميكند و ميگويد:

چرا بايد خانوم معلم بي حجاب بيان سر كلاس؟شهبازي ابروهاي درهمش را بيشتر فشار ميدهد، رنگش سرخ شده است، تركه را بالا ميبرد و ميگويد:

كره خر به تو چه مربوطه آخه.

تركه را كه پايين مي‌آورد، چشم‌هايم را ميبندم، صداي خوردن تركه به جايي نمي‌آيد، فقط فس توي هوايش را ميشنوم وچشمم را باز ميكنم، محسن جاخالي داده است، شهبازي دوباره تركه را بالا ميبرد و محسن به عقب فرار ميكند، شهبازي مي‌افتد دنبال محسن، محسن دور ميز شهبازي را ميدود و شهبازي هم دنبالش، خنده ام گرفته.محسن باز هم دور ميز را ميدود، شهبازي هم.محسن بالاخره از دفتر ميپرد بيرون.محمد دندان هايش به هم ميخورد، من هم به سمت در ميدوم و خودم را از لاي دست شهبازي ميكشم بيرون تو راهرو.شهبازي برميگردد توي دفتر، شهبازي مانده است و محمد.(سيد مهرداد موسويان )

ذولجناح

Sun, 27 Jan 2008 00:17:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سوار ديگر ناي جنگيدن ندارد.سوار ناي جنگيندن ندارد و پيشاني روي يال اسبش ميگذارد.دست هايش از دو طرف، روي گردن مركب رها شده اند.يال هاي قرمز را باد پريشان نميكند.اسب دور ميزند و آرام ميگيرد.اسب پاهايش را برنميدارد، روي زمين ميكشد.اسب سوارش را نمي اندازد.اسب آنقدر نرم قدم روي شن هاي داغ مي سراند تا چشمش را گودالي ميگيرد.اسب داخل گودي ميشود،زانو ميزند، پهلو روي خاك ميگذارد و سوار را روي زمين ميخواباند.صورت اسب خيس است.لب هاي خشكيده ي سوار تكان ميخورد.

نفرين نميكند، ناله نميزند، الهي رضا به رضائك تسليما لامرك.

اسب سر بالا ميگيرد.به اطراف نگاه ميكند، هيچ ياوري باقي نمانده است.دور ميگردد، چاره اي نميبيند، دوباره برميگردد، خود را روي بدن سوار ميخواباند، خود را خوني ميكند، بايد برگردد، شايد هنوز در خيمه گاه كمكي باشد، هر چه باشد، سبطه ي پيامبر خدا در خيمه گاه است.او چاره‏ي بيچارگان است.اسب سراپا سرخ ميشود، به تاخت از قتلگاه بيروني مي‏شود، شيهه نميكشد و با همه‏ي قدرتش بر خاك زيرپايش نعل مي‏كوبد.دور خيمه گاه شيهه ميكشد، كمكي بيايد، كمك مي‏طلبد، سوارش تنهاست.

از آنچه مي‏بيند شرمنده ميشود، تا به خود مي‏آيد،كودكان خردسال دوره اش ميكنند.كودكان به هواي پدرشان از خيمه بيرون دويده اند، عمه نتوانسته جلوشان را بگيرد.پدرشان را ميخواهند، اسب گريه نميكند، سرش را خم كرده است، كودكان يالش را ميكشند، چشمش را ميبندد، صدايي ميشنود؟صدايي ميشنود از جنس نور، صدايي ميشنود از جنس صداي سبطه ي پيغمبر، صداي سكينه سلام الله است.

ميدانم كه پدرم شهيد شده است، ولي بگو آيا به او جرعه اي آب نوشاندند و شهيدش كردند؟

اسب چشم نميگشايد، زبان مييگشايد.صيحه ميزند:

قتل الحسين عطشانا.

((نه سيد الشهدابر قتال طاقت داشت

نه ذولجناح دگر تاب استقامت داشت

هوا زباد مخالف چو نيلگون گرديد

عزيز فاطمه از اسب سرنگون گرديد))

به قتلگاه ذولجناح پهلو داد

سوار خسته‏ي خود را برآن زمين بنهاد

چو ديد سيدالشهدا را درآن ميان تنها

نه يك بشر كمكش، نه وحش در صحرا

به هر طرف كه نگه كرد از پي ياري

نديد جز تن خونين يوسفان بازاري

به خون سيد الشهدا يال خويش خونين ساخت

به سمت خيمه ي آن ماه پيكر تاخت

حواسش به همه چيز هست

Sat, 29 Dec 2007 00:32:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وصل الله علي سيدنامحمد واله

صداي زنگ توي گوشم ميپيچد.به سعد نگاه ميكنم كه عرق روي پيشانيش نشسته است و طناب افسار توي دستش را ميكشد.عربي صدا ميزند، برگرديد.بايد برگرديد.خوشحال ميشوم.

سعد به عبدالله نگاه ميكند و ميپرسد، كجا برگرديم؟

عبدالله ميگويد، پيامبر دستور داده برگرديم.همه بايد برگرديم به خم.همه آنجا جمعند.پيامبر ميخواهند صحبت كند.خوشحال تر ميشوم.آخر سعد چه ميفهمد كه اين حج، حج آخر پيامبر است.

سعد عرق پيشانيش را ميگيرد و ميگويد خيلي از خم دور شده ايم، شما برگرديد، بعدا هرچه پيامبر گفت تو براي من هم بگو.

سست ميشوم، من ميخواهم صحبت هاي پيامبر را بشنوم، ميخواهم او را ببينم.گردنم را ميكشم.سعد هم دستش را.

عبدالله ميگويد، دستور پيامبر است، بايد همه انجا باشند.

سعد مكث ميكند.

- يعني چه خبر شده؟چرا بايد همه آنجا جمع باشند؟خب خبر را با پيك ميرساندند.

- چه ميدانم، لابد با پيك نميشده.در هر حال وقتي كه برگشتيم متوجه ميشويم.

- اصلا شايد نرسيم.

- نه ميرسيم، انقدر منتظر ميمانند كه همه برسند.

سعد حرصش را روي افسار دستش خالي ميكند و آن را با شتاب ميكشد.گردنم خم ميشود، اما تقلايي نميكنم.......

تا خم چيزي نمانده است.همه مشتاق ديدار پيامبر هستند.آفتاب سوزان پوست ها را ميسوزاند، مشك ها پر و خالي ميشوند.همه منتظر هستند، بايد همه برسند، كساني كه رفته اند يا نرسيده اند، همه بايد جمع شوند.دلم بي قرار است.گردنم را بلند ميكنم، بالاخره صورتش را ميبينم.آرام ايستاده است.اي كاش سعد مرا زير پايش ذبح ميكرد، جز اين آرزويي ندارم.از شوق صدايي ميكنم، چشم هاي پر محبتش از دور به چشمانم مي افتد و باز هم همان لبخند.همان لبخندي كه دل سنگ را نرم ميكند، همه را ديوانه ميكند. انگار پيامبر حواسش به همه چيز جمع است، به انسان ها به شتر ها به سنگ ها، كنارش از جهاز شترها منبري ساخته اند.كاش سعد جهاز مرا هم زير پايش مي انداخت.سعد بي حوصله است.عبدالله ميدود و به پيامبر سلام ميدهد.

كنار پيامبر پسر عمويش ايستاده است، پسرعمويش يا دامادش، پسرعمويش يا برادرش، پسرعمويش يا خودش، انگار كه يكي باشند.اسمش علي است، از اسمش بدنم مورو مور ميشود. او مثل غلام كنار پيامبر مي ايستد، وقتي كه در مكه سعد مشغول طواف بود من از دور علي را ميديدم، آنجا كنار پيامبر بود.ميگويند علي همه جا كنار پيامبر است.

شتر زبير ميگفت، شمشير زدنش را هيچ كس مثل من نديده است، ميگفت، هماوردي ندارد، ميگفت پشت به كسي نميكند. شتر هاي غنيمتي از خندق و خيبر، چه چيز ها كه از علي نگفته اند.

صدايي همه را به سكوت ميخواند.پيامبر از منبر بالا ميرود، علي هم از منبر بالا ميرود، دست علي در دستان پيامبر است.تابه حال هيچ كسي منبر دو نفره نديده است.اما دونفر نيستند، يك نفر هستند.يك ريشه دارند،‌ يك نور هستند.وقتي اين يكي جان آن يكي است.وقتي

صداي پيامبر در صحرا ميپيچيد، هيچ زنگوله اي صدا نميكند، هيچ شتري خرناسه نميكشد، آخر ميدانند حج آخر پيامبر است، ديگر پيامبر را كعبه هم نميبيند.چطور كعبه طاقت مي آورد؟

من چگونه طاقت بياورم؟ پيامبر ميگويد من مولاي هر كسي هستم، ازين پس اين علي مولاي اوست.

دست علي را بلند كرده است.اشك در چشمانم حلقه شده است.كاش زبان داشتم و ولايت علي را شهادت ميدادم.

كاش به مبارك باد اين ولايت زير پاي علي ذبح ميشدم.

پيامبر از منبر پايين آمده است و عبدالله و سعد دويده اند تا دست علي را ببوسند، دويده اند تا به او تبريك بگويند.لبهاي علي خندان است، همان لبخندي كه دل سنگها را آب ميكند.همه را ديوانه ميكند.

كاش سعد مرا نبسته بود، طناب را ميكشم، گردنم را كج ميكنم، تقلا ميزنم.كف از گوشه ي دهانم بيرون ميريزد. اما چشم هاي علي مثل چشم هاي پيامبر است. چشم هاي علي به همه چيز توجه دارد، حواس علي به همه چيز جمع است،‌ به انسان ها به شتر ها به سنگ ها، و به من. چشم هاي پر محبت علي مرا نوازش ميكند.دلم آرام ميشود.ديگر تقلا نميكنم.

چرا الان ميگن ما بمب نداريم؟

Fri, 07 Dec 2007 00:27:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

گفتند بمب اتم دارن بايد بهشان حمله كنيم.فكر كردند كه ما ميگيم، نه اقا تو روخدا حمله نكنيد.مارو نزنيد ما رو نزنيد.ميخواستن بشنون كه ما بگيم بمب نداريم به خدا، لطف كنيد و ما رو نزنيد.ما روميگي؟گفتيم رگ دارين حمله كنيد.يالا ببينم.حمله كن ديگه.آقا اونا رو ميگي؟ديدن نميشه، آخه كي ميشه حمله كنن؟ديدن خيلي ضايع ست از يه طرف گفتن اينا بمب دارن بايد بهشان حمله كرد، از يه طرف نميشه حمله كرد.پس چيكار ميكردن؟هم ما بمب داشتيم، هم اونا جرئت حمله نداشتن.خيلي افت داشت.گفتن اقا اينا اصلا بمب ندارند.سرويس هاي كذا و كذامان گفته اصلا اينا بمب ندارند.اين شونزده سرويس جاسوسي پدر سگ جنجال برا خودشان درست نكرده، اتفاقا راهي جز اين نداشتند.اين جنجال برا اونا نيست، پدر سوخته ها.آقا جان ما بمب هم داشته باشيم، اينكاره اي؟بيا بزن در نرو.

نقد بهترين برادرم اميرحسين:

سلام به بهترين برادرم...

هرچند سادگي نوشته هات را دوست دارم... اما به نظرم در اين نوشته خيلي ساده انگاري شده...

هم اكنون نظرسنجي ها به خوبي نشان مي دهند كه مردم آمريكا با حمله نظامي به ايران موافق نيستند،‏ بنابراين براي حمله نكردن به ايران نيازي به چنين گزارشها و بي اعتبار كردن خود نيست.

عمومي كردن چنين گزارشهايي بيشتر به يك امتياز دهي به ايران شباهت دارد تا هر چيز ديگري. من شخصا ترجيح مي دهم آن را به عنوان قسمت كوچكي از يك توافق گسترده تر در يك بازه زماني بسيار طولاني تر(مثلا شش ماه گذشته) ببينم.

زماني كه اولين بار اين گزارش را ديدم ناخوداگاه به ياد تاكيد چندين و چند باره آقاي احمدي نژاد بر مختومه شدن پرونده هسته اي ايران افتادم.

شايد بديهي باشد كه در دنياي سياست موضع گيري هاي سياستمداران و آن چيزي كه از كانالهاي مختلف به توده مردم منقل مي شود لزوما به طور كامل بر آنچه در واقعيت اتفاق مي افتد منطبق نيست.

يا حق

نظر اقا مهدي

ما گر ز سر بريده مي ترسيديم

در مجلس عاشقان نمي رقصيديم

مهمان امام رضا

Tue, 20 Nov 2007 22:52:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

اللهم صل علي علي بن موسي الرضا المرتضي

چهارشنبه تعطيلي رسمي بود.دولت پنج شنبه را هم تعطيل كرده بود.جمعه هم كه خلاص.سه روز تعطيلي خانه دلم ميپكيد.باز اداره ادم سرش گرم ميشد.صداي سوت بلبلي خانه بلند شد.كبري نشسته بود سر مشق هايش، مهدي هم داشت تلويزيون نگاه ميكرد.كبري زير چشمي به مهدي نگاه كرد كه يعني به من چه، من نميرم در را باز كنم.مهدي شانه بالا انداخت و زير لب چيزي گفت مثل پدرسگ!

داد كشيدم سرشان: خدامرگ داده ها، يارو رفت ميخوام نريد صد سال.از صداي بلندم كبري مثل سيخ راست شد و مهدي مثل فنر جهيد.صداي بگو مگوشان توي حياط به گوشم رسيد.

- كيه؟

كبري گفت: ننه بتوله بابايي.

- بگو بفرما ننه بتول.

بلند شدم و تكمه ي پيراهنم را بستم،‌ هنوز سه تا تكمه ام باز بود كه يالله بتول خانم همسايه ي ديوار به ديوارمان را شنيدم.مليحه دويد و درآنه ي در باهاش روبوسي كرد.تكمه ي آخري جا نرفت و من عصباني ولش كردم به حال خودش.پيرزن دولا دولا چادر گل گلي اش را پيچيده بود دور كمرش و سرش را از اتاق آورد داخل.

- خيلي خوش آمدي بتول خانم، چه عجبه؟ بفرما

- سلامت باشي.رولم.

هرسال كارش بود، چهارم پنجم ذي قعده دور ميگشت ، از همسايه ها حلالي ميخواست ، براي تولد امام رضا ميرفت مشهد هر سال هم براي كبري و مهدي و مليحه سوغاتي ميخريد و مي آورد..هركسي عريضه اي نذري هم داشت مي انداخت گردن پيرزن.سال قبل مليحه ميخواست هزارتومن بده بهش بياندازه پشت پنجره ي فولاد كه من از دستش گرفتم و توپيدم كه اخه خودش بيچاره به زور راه ميره، پول تورو چجوري ببره تا پنجره ي فولاد؟

بتول خانم درحالي كه چاييش را توي نعلبكي ميريخت كه فوت كند،‌ رو به من كرد و پرسيد:

- شما نمياين بريم مشهد روله؟

- اي بابا حاج خانوم.مشهد پول ميخواد

- نه بابا.مشهد كي پول ميخواد ؟

- چرا خيلي خرج داره

- نه روله من هر سال دارم ميرم ديه، مهمان امام رضا پول نميخواد .

از ساده گي اش خنده ام گرفت، خواستم بگم خوب پيرزن لابد سر گنج نشسته اي. فقط رخت و لباس و قيافه ت عين گداهاس. تازه مگه يه پيرزن چقدر خرجش ميشد؟اما حالا ما ميخواستيم بريم.من و مهدي و كبري و مليحه چهار نفر، فقط پول رفتنمان كلي ميشد.

پيرزن كه رفت با خودم بگو مگو داشتم.بالاخره دلم راضي نشد.خيلي سال بود كه بچه ها را يك تفريح درست حسابي نبرده بودم.بالاخره كجا بهتر از مشهد. مليحه را صدا زدم و گفتم دلت ميخواد بريم مشهد؟مليحه ذوق زده شد.چشم هايش كه برق زد گفتم: برو به بتول خانم بگو امسال با هم همسفريم..ببين كي ميخواد بره، وارده.باهاش باشيم بهتر جا پيدا ميكنيم.

مليحه رفت و من نشستم ، روي كاغذ هزينه ها را نوشتم.

پول رفتن ضرب در چهار. مسافرخانه ده شب به علاوه ي پول خوراكمان.بايد برنج و چايي و قندمان را از همين جا ميبرديم كه .....دلم خواست پيرزن را هم حساب كنم اما نميشد ، خيلي پول ميشد.

چند بار هزينه ي پيرزن را نوشتم و جمع كردم اما سراخر بيخيال شدم.با خودم گفتم اگر انشاالله خرجمان كمتر شد، پول پيرزن را هم حساب ميكنم.اما اگه بيشتر شد؟ سه شنبه را هم از اداره مرخصي بدون حقوق گرفتم تا اقلا بشود اسمش را مسافرت گذاشت و فقط خسته گي راه برايمان نماند.

دو شنبه بعد از ظهر ، وقت سوار شدن اتوبوس، براي پول بليط به پيرزن چند بار تعارف زدم و وقتي ديدم قرص و محكم ميگه نه.حسابي اصرار كردم.اما حرفش نه بود.ميگفت زشته جلوي امام رضا. من متوجه نشدم يعني چي ؟.مشهد توي يك مسافرخانه دو تا اتاق كنار هم گرفتيم.

چشم بهم زدني جمعه عصر شد و ميخواستيم شبانه حركت كنيم.فردا اداره داشتم.. مخارج ازآن چه كه نوشته بودم بالا زده بود و من توي خودم بودم.

- كبري برو ببين بتول خانوم با ما بر ميگرده؟

- چشم بابا.

كبري رفت و برگشت.

- بابايي خانه نبود.

- خوب درزدي؟گوشش سنگينه ها.

- نه بابا كي گوشش سنگينه.

- زير لب غرغري كردم و خودم رفتم تا در اتاقش را بزنم.

در اتاقمان راكه باز كردم ديدم صدايش از توي حياط مسافرخانه بلند است . يا الله ياالله از پله ها بالا مي آمد.

منتظر شدم تا برسد.دستش يك چپه اسكناس بود.تعجب كردم.سرش را بالا گرفت و من را ديد.

- سلام بتول خانوم

- سلام رولم.

- ما ميخوايم بريم امشب.

- به سلامتي انشاالله.شما هم گرفتي؟

- چي گرفتم؟

- پول رولم جان.از آقا پول سفرتان ره نگرفتين؟ مليحه بشم گفت فردا اداره داري بايد شبانه برگردي.برو رولم ديرت نشه.برو بگير شب شد.

براي شادي روح همه ي مادربزرگ هاي مسلمان صلوات

نژاد پرستي بجاي وحدت اسلامي؟

Sat, 03 Nov 2007 01:10:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وقتي در كتاب درسي ابتدايي خواندم كه شخصي در مجلس پيامبر بود و چون يك غير عرب وارد شد او خود را كنار كشيد و پيامبر او را شماتت كرد(اگه درست خاطرم باشه) و پيام آخرش اين بود كه عرب وعجم بودن ملاك برتري نيست.با خودم فكر كردم كه اي بابا، (در همان بچه گي) مثلا اين رو نوشتن كه چي؟ آخه كي ديگه فكر ميكنه كه عرب و عجم بودن ملاك برتريه، انقدر جوامع پيشرفته شده كه بفهمه انسان،‌ هر جا متولد بشه انسانه. بعدها هم هميشه وقتي فيلم هاي مبارزه با نژاد پرستي را نگاه ميكردم متعجب ميشدم.وقتي از نظام آپارتايت ميشنيدم تعجب ميكردم.وقتي از بدرفتاري سفيد ها با سياه ها يا سرخ ها ميگفتد شگفت زده بودم.تعجبم ازين بود كه چطور افراد به ظاهر متمدن بين خود و ديگران به لحاظ رنگ پوست تفاوت قائل ميشوند،‌عجبم ازين بود كه چطور انقدر احمق هستند كه نميفهمند كه انسان هر جايي به هر رنگي متولد شود،‌ انسان است.داخل اتوبوس نشسته بودم، راننده گفت فلان جا يك بچه ي افغاني هشت ساله را از عمد زير گرفته اند.الان شرمنده و متعجبم كه چرا آن لحظه تعجب نكردم.از مسلمان بودن خودم شرمنده ام.از ايراني بودن خودم شرمنده ام.راننده ميگفت آخه فلان جا چند نفر افغاني فلان جنايت را كرده اند.يعني انقدر نميفهميد كه مليت دليل بر جنايت نيست؟يعني نميفهميد كه هر كسي ميتواند جنايت كند؟يعني نميفهميد كه هر كسي جنايت كرد خودش مسئول است نه حتي خانواده اش؟يعني وقتي يك ايراني 40 تا بچه را مورد تجاوز قرار داد، ميتوان همسايه اش را شماتت كرد؟

باز هم بايد بپرسم، ايا همه ي انسان ها برابرند؟عرب و عجم نزد خدا يكسان است؟

پيشگويي

Mon, 22 Oct 2007 23:37:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وصل الله علي سيدنا محمد واله وعجل فرجهم

روي صندلي نشسته ام و سيگار لاي انگشتم را توي جاسيگاري خاموش ميكنم.بوي دود اتاق را پر كرده است و سينه ام ميسوزد.نه سيگار دروغ است من كه سيگار نميكشم.پس اول داستان را به نظر تو بايد چطور بنويسم؟اها خودكار بهتر از سيگار است، روي صندلي نشسته ام و خودكار توي دستم را توي جاسيگاري خاموش ميكنم.بوي دود اتاق را پر كرده است و سينه ام ميسوزد.دروغ كار خيلي زشتي است.دروغ گفتن خيلي كثيف است.دروغ گو واقعا دشمن خداست.دشمن خدا را بايد كشت.لعنت خدا بر دشمن خدا. از خودكار ميگفتم.خودكاري كه راست بود.پس از سيگار نمينويسم.از سيگاري كه دروغ بود.خودكار را برداشته ام كه بنويسم.به تو هم مربوط نيست كه چرا ميخواهم بنويسم.بله به تو اصلا مربوط نيست.بله به تو ، توي خواننده ي محترم.وقتي كه كسي كوله اش پراست رنجاندن هم سفر عين خيالش نيست.من هم چون يك حرف خيلي مهم دارم، عين خيالم نيست كه تو بهت بربخورود يا بر نخورد.به نفع خودت است كه با من تا آخر ستور بيايي.لابد خيال كردي ازين داستان هاي فورم است كه نويسنده با خواننده حرف ميزند، ها؟ بله درست فكر كردي.خب اين كار جديدي نيست.بچه ها ميگفتند اين كار تاريخ مصرفش گذشته.اما به نظر من اگه هر چيز تاريخ مصرف گذشته اي را برداري و چند تا عدد و رقم رويش را جابجا كني، قابل عرضه ميشود.مثلا توي رستوراني كه كار ميكردم، صاحبش تاريخ روي دوغ را پاك ميكرد و ميفروخت.خب هيچ كس هم مريض نشد الحمدلله ، جز من كه دعوام شد و انداخته شدم بيرون.پس تاريخ مصرف يك چيز نسبي است.مطلق نيست.به نظر صاحب رستوران تاريخ مصرف دوغ ها نگذشته بود،‌ تاريخ مصرف من گذشته بود.چون دوغ شور است و من تلخ.پس من بايد اين نوشته را هم شور كنم و هم خوشمزه.بعد تو اگه بگي تاريخ مصرف نوشته ات گذشته، خودت را پرت ميكنم بيرون.لابد خيال كردي من توانايي همچين كاري را ندارم؟ خيلي اشتباه كردي، خيلي اشتباه كردي.فقط كافيه تو ادامه ي نوشته را نخواني تا مثل يك آشغال پرت بشي بيرون.امتحانش برا من مجانيه اما برا تو، نه.چون اين نوشته قرار است هم شور باشد هم خوشمزه.چطوري؟ به صورت اعجاب انگيز.خارق العاده.اصلا باورت نميشود.اين يك كار نو است.فكر نميكنم تا به حال در تاريخ ادبيات سابقه اي برايش پيدا شود.چرا؟ چون اين داستان داستان زندگي من نيست، داستان زندگي تو است.ديدي.باورت نميشود.مگر ممكن است من از داستان زندگي تو مطلع باشم؟تو كه مرا نميشناسي.بله نميشناسي.اما من چي؟ من تو را ميشناسم.پس تصميم گرفتم كه داستانت را بنويسم و منتشر كنم.شايد به دستت رسيد.خب ديدي، تاريخ مصرف اين نوشته نگذشته است.چون جالب است.خوشمزه است.البته تا آخر كه بخواني نه جالب است، نه خوشمزه.آخه چيه اين زندگي تو خوشمزه است.اما اقلا داستان زندگي تو براي خودت جالب است.پس از خواندنش لذت خواهي برد.آ آ آ آ، لابد فكر ميكني دارم بلوف ميزنم؟بذار يه آث واست رو كنم كفت ببره.همين امروز صبح.چشمت را از خواب باز كردي.منگ بودي.چيزي از خوابي كه ديشب ديدي را به ياد نداشتي.تا اينكه به خاطر وهم اجباري اي كه حس ميكردي مجبور شدي از جايت بلند شوي.بعد يواش يواش تصاوير خواب ديشبت برايت زنده شدند.نه كامل. چون اصلا روي تصوير ها خيلي وقت نگذاشتي. فقط توي دستشويي كه بودي كمي به اين تصوير ها فكر كردي. بعد هم هيچي .حالا ديدي.آث رو حال كردي؟خب اگه به نظرت اين چند خط كه به عنوان برگ برنده ي من مطرح شد ،‌ حقيقت بود، كه الان كف بر هستي، الان مريد من شده اي،‌ الان عنانت در دستم است. اگه نه ببخش، اين داستان زندگي تو نبود ، لطفا وقت من رو نگير و نوشته را بذار كنار، من با تو هيچ حرفي ندارم.ادامه مطالب هم به تو نيست. خب ميبينم كه تو كف بر هستي و داري با چشم هاي گرد شده داستان زندگي ات را ميخواني.اما براي اينكه مطمئن تر باشي، يه آث ديگه.تو الان داري به اين فكر ميكني كه من داستان نويس نيستم ، من رمال هستم.به اين ميگن فكر خواني.اما خيلي اشتباه كردي، من رمال نيستم.من داستان نويس هستم.اما راجع به تو خيلي چيز ها ميدانم.از كجا؟اين هم به تو مربوط نيست. اصلا فكر كن من يك روح هستم و دارم براي سايه ام مينويسم. خب معمولا رمال ها از گذشته خيلي چيز ها را رو ميكنند اما از آينده نه.اما من برعكس.هميني كه از گذشته برايت گفتم كافيته، بقيه اش را خودت ميداني.من هم لزومي نميبينم بخاطر سود خودم چيز هايي را كه خودت ميداني را برايت بازگويي كنم. اما از اينده ات ميخوام يه چيز خيلي مهمي برات بگم.يك حادثه ي تلخ.حادثه اي كه قرار است به سرت بيايد و خيلي در زندگي ات موثر است.و اين حادثه به تو خيلي نزديك است.خيلي نزديك.راستش متاسفانه كاري هم از دست من بر نمياد.اون حادثه .مرگ يك عزيزاست. نگران شدي؟ عزيز مثلا كي؟چقدر خنگي.عزيز ديگه.عزيز مثل پدرت، مادرت، فاميلت، رفيقت..اي بابا بي ظرفيت چرا عصباني ميشي.من كه هنوز راجع به مرگ اينا برات چيزي ننوشتم. خب اما مجبورم كه بنويسم.راستي چند سالته؟ لابد ميپرسي كه چطور نميدانم، خب گفتم كه رمال نيستم.به فرض 25 ساله اي درست؟ايولله.اين حادثه كه من ميخوام برات بگم بر ميگرده به عزيز ترين كس تو.آخي.دلم برات سوخت.ميخواي اصلا ولش كنيم.متن را بذار كنار و فكر كن من يك بلوف زن پست هستم.اما وقتي كه اين كار رو كردي، مدام يادت مياد كه من بهت گفته بودم دروغ گو دشمن خداست، خب مرض كه ندارم دشمن خدا بشم بخاطر تو.بخاطر تويي كه ممكنه يه ذره هم براي من ارزش نداشته باشي.مخصوصا اگه تو رييس احمق رستوراني باشي كه من رو انداختي بيرون. من كه حاضر نيستم بخاطر احمقي مثل تو، دشمن خدا بشم. پس نميتوني اين متن رو بيخيال بشي.من دارم ادعا ميكنم كه امروز ميخوام از مرگ يك عزيز بهت خبر بدم.اصلا وجدانت اجازه نميده كه متن رو بذاري كنار.آ آْ آْ .آخر نوشته رو سعي نكن ببيني.هيچ تاريخي نوشته نشده.بايد از مفاهيم پله پله تاريخش رو بفهمي. اما اينكه اون عزيز ترين كست كيه.بهت ميگم. بهم گفتي چندسالته؟ 40 سال؟خب ببين اول يك حقيقت رو برات رو كنم.تو چهل سال آينده.روي زمين نيستي.اي بابا انقدر ريز بين نباش.حالا چهل يا پنجاه يا سي.مهم نبودن توه.پس چرا انقدر نگران اون عزيزي شدي كه قراره بهت خبر مرگش رو بدم؟خب البته حق داري.خيلي دردناكه.راستي چهل سال آينده كه قراره باشي، مثل چهل سال قبليه؟يعني چقدره؟چهل سال قبلي رو يادت مياد؟چقدر طول كشيد؟خب يه آث ديگه.الان داري فكر ميكني به اندازه ي يك روز هم طول نكشيد.يا حتي به اندازه ي يك چشم به هم زدن. ديدي گذشت.خب پلكت رو بهم بزن. قرار بود بهت از مرگ عزيزت بگم. گفتي چند سالته؟چشم بهم نزن ديگه.مواظب باش.چند سال؟80 سالته. تو ديگه نيستي.تو مردي.من به مرده هيچ خبري نميدم.بدبخت دستت هم به من نميرسه كه حتي فحش و لعنتم كني.